პარიზი, რომელსაც გიდები არ გაჩვენებენ

ეს არის ყოველდღიური პარიზი.

დილით გადატვირთული მეტროებით,
უსასრულო ნაკადებად მოძრავი ადამიანებით,
ხმაურით, საცობებით და მუდმივი აჩქარებით.

ყველაზე მეტად ადამიანების სახეები დამამახსოვრდა.

ხშირად მიკვირდა, რამდენად დაღლილი, ჩაფიქრებული და ზოგჯერ მოწყენილი ჩანდა ბევრი მათგანი. მეგაპოლისის რიტმი თითქოს ყველასგან მუდმივ ენერგიას ითხოვს.

მეტროსა და RER-ის სადგურებში არაერთხელ შემხვედრია გაჩერებული ესკალატორები, გრძელი კიბეები და დაუსრულებელი გადასვლები. დღის ბოლოს კი ხვდები, რომ ქალაქში გადაადგილებაც გარკვეულ ფიზიკურ ძალისხმევას მოითხოვს.

პარიზი დღემდე რჩება სიყვარულისა და მოდის მსოფლიო სიმბოლოდ. თუმცა, როგორც სტუმარს, ხშირად მიჩნდებოდა განცდა, რომ ამ უნიკალურ ქალაქს მეტი სიფაქიზე და მოვლა ეკადრება. ზოგიერთ ქუჩასა და საზოგადოებრივ სივრცეში რეალობა განსხვავდება იმ იდეალური სურათისგან, რომელსაც პარიზი წლების განმავლობაში ქმნიდა.

ალბათ სწორედ ამიტომ, მიუხედავად იმისა, რომ პარიზი ყოველთვის საინტერესოა მოსანახულებლად, ცხოვრებისთვის საკუთარ თავს აქ ვერასოდეს წარმოვიდგენ.

მე უფრო მშვიდი ქალაქები მიზიდავს.

ქალაქები, სადაც ადამიანები ნაკლებად ჩქარობენ,
სადაც ბუნებასთან სიახლოვე უფრო მარტივია
და სადაც ყოველდღიურ ცხოვრებაში მეტი ჰარმონია იგრძნობა.